قدمت تاریخی منطقه باغبادران و شهر باغبادران طبق اسناد و روایات

بنابر روایت و اعتقادات محققان، کاوشگران، قدما و اجداد که نظریات خود را در مورد قدمت تاریخی منطقه ی باغبادران، دهان به دهان و نسل به نسل منتقل نموده و از آنها به ما رسیده است، قدمت تاریخی منطقه باغبادران از قدمت تاریخی اصفهان جدا نیست و تاریخ اصفهان نیز از تاریخ ایران جدا نمی باشد.

آنچه مسلم است این است که : تاریخ نگاران و باستان شناسان قدمت تاریخی اصفهان را قبل از عهد کیانیان می دانند.

دلایل زیر می تواند قدمت تاریخی منطقه ی باغبادران را تایید نماید:

الف) آنگونه که تاریخ گواه است، در هزاره ی چهارم پیش از میلاد، در قسمت جنوب غربی نجد ایران، آنجا که رودهای کرخه و کارون مسیر طولانی خود را پیموده و به خلیج فارس راه میابند، جلگه وسیع و حاصلخیزی واقع شده که از نظر جغرافیایی دنباله ی جلگه بین النهرین است، در آن جلگه دولتی شکوهمند با تمدنی عالی به وجود آمده که به نام دولت عیلام خوانده شد.

باستان شناس آلمانی به نام هانس مولف کتاب (دنیای ایرانیان) در این مورد چنین نوشته است:

در نیمه ی دوم هزاره ی چهارم قبل از میلاد مسیح عده ای از ساکنین فلات مرکزی ایران از منطقه اصفهان راه دره ی رودخانه زاینده رود و سپس کارون را پیش گرفته و به جلگه حاصل خیز عیلام قدم گذاشته اند. به احتمال قوی مقارن کوچ این عده آبادی های کوچکی در سرتاسر دره ی زاینده رود وجود داشته است که کم کم به روستاهای بزرگ و شهر ها تبدیل گردیده اند.

این پارسی های مهاجر که از تبار آریایی بودند وقتی به زمین های مملکت عیلام وارد شده و مستقر شدهند به یک همسایگی مسالمت آمیز با عیلامی ها دست یافتند. آنها علاوه بر بهره برداری از فرهنگ نیرومند عیلامی ، به تدریج مالک انرا به خود جذب و سپس سرزمینشان را برای همیشه از آن خود ساختند.

گفته فوق زمانی را تایید می نماید که محل سکونت مردم باغبادران در شمال رودخانه زاینده رود بوده و در دشت بشمگون فعلی قرار داشته و به نام شمندگان شهرت داشته است.

(شم) نام یکی از پهلوانان نامی ایران در عهد کیانیان بوده است و به معنای شجاع می باشد. حکیم ابولقاسم فردوسی در مورد او شعر زیر را سروده است:

یکی پورش آمد بخوبی چو جم  /   نهاد آن دلاور ورا نام شَم

ب) در تاریخ طبری چنین آمده است: خسرو پرویز پادشاه ساسانی که در سال 590 میلادی به سلطنت رسید و تا سال 628 میلادی سلطنت نموده است. دستور داد سرتاسر ایران آتشکده هایی بنا گردد و دوازده هزار هیربذ ، یعنی خادم آتش برای زمزمه، ادعیه، سرودن اغانی و روشن نگاه داشتن آتش در آتشکده ها بر گماشت.

یکی از این آتشکده ها را در بخش باغبادران  در فاصله 370 متری سد چم آسمان فعلی و در زیباترین محل شمندگان به طول 36 متر و عرض 15 متر ساخته اند و نام آن را آتش آدُران گذارده اند.

آتشکده های زرتشتیان نسبت به اهمیت مقام نامگزاری می شدند.

نام آتش  آدُران مخصوص آتشکده های شهرها و بلوک های بزرگ بوده است. در آن زمان منطقه باغبادران یکی از بلوکات بزرگ محسوب می شده در حال حاضر آثار کمی از این آتشکده برجای مانده که از این قرار است:

  • مجموعه ی باقی مانده از آثار دیوارهای آتشکده که با مصالح سنگ و ملات گل ساخته شده و ساختمان اصلی آتشکده را تشکیل می داده است.
  • سنگ نگاره ای که در مجاورت آتشکده موجود است و نقش یک آتشدان دوره ی ساسانی را به مردمان امروز نشان میدهد.

پ) نظر به موقعیت خاص شمندگان که در مسیر شاخه ای از جاده بین المللی ابریشم قرار داشته و اقامتگاه کاروانیان، قافله ها، بزرگان مملکتی، جهانگردان و مسافران بوده است. آتشکده را در ابتدای ورودی شمندگان و در بلند ترین نقطه آن ساخته اند.

ت) ظروف سفالین و اشیاء دیگری که در دشت بشمگون بدست آمده بزرگترین زبان گویا و دلیل تردید ناپذیر قدمت تاریخی این منطقه می باشد.

ث)اخیرا در محل زیارتگاه شاه پیر آقا واقع در محله ی ملک آباد که 260 متر با آتشکده فاصله دارد، توسط یکی ازباستان شناسان منطقه به نام علی رضوانی سنگ نگاره هایی کشف شده که حکایت از هزاران سال قدمت تاریخی این منطقه دارد.